Precies een jaar geleden begon ik – een beetje overmoedig – aan onze ‘nieuwe’ kruidentuin. Hij zou ongeveer vijf keer zo groot worden als de kruidentuin bij de keuken voorheen. Ik had mijn oog laten vallen op het verruigde hooiland onder de kerselaar. Het zou nog jaren duren voor we dat hele stuk onder controle kregen en het effect van de bloeiende berm (pinksterbloemen, fluitenkruid) konden we ook hebben met een strook van twee meter langs de graspaden. Het mocht dus wat minder zijn.
De hele binnenruimte van de weide in kwestie ging op de schop (op de berm-randen na) en er kwam een provisoir pad in hakselhout. Haagjes van bottelrozen (zon) en cassisbessen (schaduw) zouden de kruiderij op termijn aan het gezicht onttrekken. In april zag het er ongeveer uit zoals op de eerste foto hierboven. Met puin, tegels, zand en compost zorgden we daarna voor een groeiplek voor elke plant: voor de ene droog en arm, voor de andere net voedselrijker. En dan kwam de grote plantenverhuis. Twee maanden en veel planten en zaaien later kon je nog amper de paden op.
Nu de plantenresten van het vorig seizoen zijn opgeruimd, ligt de kruidentuin er opnieuw kaal bij. Alleen: dit jaar is dat slechts schijn. Hij sluimert.
Meer dan 160 soorten en cultivars kregen een groeiplek in de ‘uitgeholde weide’ en ook elders in de tuin zijn nog een pak nuttige planten te zien. Omdat ik het zelf altijd jammer vond dat je de planten zelden in het echt en in het groot te zien kreeg – ook op cursussen – wou ik anderen de kans geven om kennis te maken met de planten in verschillende groeistadia en seizoenen. Van maart tot oktober zetten we de kruidentuin daarom eens per maand open voor bezoekers. De data vind je hier.
