Voortaan vind je ons hier. Met de tijd verhuist ook het gros van de informatie van deze blog, zodat je op een enkele plek naar recepten of teeltinformatie kunt zoeken.

Hoe vang je een haan die tien meter ver en vier meter hoog vliegt (zo een Engels model). Niet door hem uit te hongeren om hem bij het voederen te klissen; eten zoekt hij wel over de draad. Niet door er als een zot achteraan te lopen; hij is rapper, veel rapper. Niet door hem bij nacht uit zijn boom te plukken, zelfs niet als de ladder al klaar staat; hij schrikt op bij het minste geluid, maakt gezwind een duikvlucht van enkele meters om de rest van de nacht door te brengen in de aanpalende wei.

‘Een loodjesgeweer’ zei de ene, ‘vergif’ probeerde de andere. Maar gisteren wisten we het ineens. Hoe krijg je een levend ding suf. Zo suf dat hij met moeite op zijn eigen benen kan staan? Juist ja. Vanochtend kreeg ons pluimvee dus redelijk straf water. De kippetjes waren vrij snel in feeststemming maar naar het schijnt kunnen vrouwen slechter tegen drank dan mannen. In de late namiddag leek de haan uiteindelijk iets minder vinnig dan anders. Na een wilde achtervolging (hij vloog nog steeds, zij het iets minder efficiënt) raakte hij klem tussen de afsluiting en het werkhok van de buren. Het is daar dat onze buurman en zijn schoonvader hem te grazen konden nemen.

Niels is met de kartonnen doos-met-haan naar café ‘De Volle Pot’ gefietst. ‘Moet er iemand een haan?’ Een van de mannen die daar al goed van zijn Paasmaandag had geprofiteerd, zal er nu coq au vin van maken. (Hij had er wel niet bij verteld dat de coq al lichtjes ‘au vin’ was). Hij heeft er zelfs nog een pint voor gekregen.

Zelf groente-burgers maken is niet moeilijk. Bovendien zijn ze ideaal om restjes in te verwerken. En om stiekem nog meer groenten op het menu te krijgen (‘t is naar het schijnt ook Week van de groenten)Gebruik (een rest) rijst, aardappelen, couscous, pompoen, courgette, broccoli, wortelen, peulvruchten als basis. Aan een flinke hoeveelheid van die basis voeg je verse groenten (geraspt of fijngehakt) en kruiden toe. Afwerken met peper en zout of specerijen. Eieren, meel of broodkruim zorgen ervoor dat het geheel plakt, zodat je er balletjes of burgers mee kan maken. Bakken en klaar is je succesnummer (Is er nog van dat vlees?)

Deze maakte ik onlangs nog

Lenteburger met rijst, knolselder en zevenblad.

Lenteburgers met knolselder en zevenblad

(een gerecht met een naam gaat er bij kinderen altijd beter in, zo zijn de Indische hamburgers (zie verder) hier een topper!)

- een rest rijst

- evenveel grof geraspte knolselder

- half zoveel gehakt zevenblad

- peper en zout

- ei (in ons geval twee)

- een beetje bloem of kikkererwtenmeel (wij gebruikten 2 el kamut)

- een beetje olie voor het bakken

Meng alle ingrediënten tot je een plakkend geheel krijgt. Bak.

Indische hamburgers-waar-iedereen-hier-zot-van-is

- 1 maat (bijv. een kommetje) aardappelen, gekookt

- 1 maat couscous

- 1 maat wortel, grof geraspt

- 1 maat groente naar keuze, bijv. courgette, pompoen, knolselder, geraspt

- lookpijpjes, fijngehakt; koriander of zevenblad, fijngehakt

- garam massala (niet overdrijven met de hoeveelheid)

Opkomende tuinbonen en de affiche voor Dig for Victory.

Nu zelfs een deel van het riante gazon voor het Witte Huis op de schop ging om plaats te maken voor een moestuin, kan niemand nog achterblijven. 2009 moet het jaar worden waarin iedereen tenminste één pot snijsla zaait of een rijtje aardappelen in de grond stopt en elk kind weer leert waar onze groenten vandaan komen.

Amerikaanse kinderen moeten dringend meer groenten eten, vind de Amerikaanse first lady. Op zichzelf al een goede reden om met een moestuin te beginnen, maar er is meer: in tijden van schaarste geeft een eigen eettuin zekerheid. Je bent niet (volledig) afhankelijk van anderen om aan voedsel te geraken. Dat had de Britse overheid in de Tweede Wereldoorlog goed begrepen met haar Dig for Victory-campagne: over het Kanaal gingen ze massaal aan de moestuin. Met een moestuin ben je beter gewapend tegen de economische crisis maar ook de ecologische crisis drijft ons richting eigen teelt: groenten en fruit zonder voedselkilometers, zonder verwarmde serres, zonder supermarkten, zonder reclame of verpakking… Best wel een revolutionair concept zo een moestuin.

In onze eigen moestuin hebben we ons vandaag aan een experiment gewaagd: een broeibed met paardenmest. Zo een broeibed zorgt gedurende een vrij lange periode voor bodemwarmte: ideaal voor zuiderse teelten als cavaillons (daar hebben wij alvast onze zinnen op gezet).

Hoe je zo een broeibed maakt? Eerst gaat de aarde uit de platte bak, zo’n 60 cm diep. Daarin komt een laag van 40 cm paardenmest. Maak die goed nat. Daarop komt 10 cm aarde en 10 cm teelaarde (fijn spul). Strooi er tot slot wat houtasse over. Bak dicht en afdekken. Na een paar weken moet de temperatuur van de bodem in de bak zakken tot 20-25 graden. Ideaal om te starten.

Plan voor een mooie moestuin anno 1999…

Van al die berichten over startende moestuinen werd ik plots sentimenteel. Ik ben in mijn doos-met-oude-plannetjes gedoken en heb er dit uitgevist: het plan voor mijn tweede ‘echte’ moestuin: het zou een ronde worden, met bakstenen paadjes in de vorm van een zon :.), mooier dan de vorige (twee vakken met rijen), groter en ingedeeld in bedden voor het overzicht en de vruchtwisseling.

Het tentje was mijn idee voor een super-low-budget serre: het geraamte zou ik maken uit het skelet van een verwaaide festivaltent, de wanden van … aan elkaar gestikte plastic zakken (grote modellen, dat wel). Het is nooit zover gekomen want even later ging de douche stuk en had ik een perfecte deur voor een platte bak. Voor de tuin zelf had ik uiteindelijk ook niet genoeg bakstenen, het werden paden in haksel.

Rond is plezant om in te lopen, maar de verhoogde, rechte bedden die we nu voor het vierde jaar gebruiken zijn toch een pak handiger.

Eindelijk nog eens zo een dag waarop je ’s avonds moe maar tevreden kan terugblikken. Overal waar je keek bloeide wel wat, de hommels lustten er pap van, de vogels zongen dat het een lieve lust was. En wij deden wat alle mensen die graag met hun handen in de grond zitten op een vrije en mooie dag doen: met hun handen in de grond zitten: nieuwe aardbeisoorten planten, sjalotjes, uien, look… de spitvork door de moestuinbedden halen, de eerste zaaivoortjes trekken. Wie heeft er welness nodig als je ook kan tuinieren…

Boris (tegen zijn zin niet in zwembroek) en eeuwige veldsla (Valeriana phu) hier nog buiten, wat later met witloof op ons bord.

boerenkrokussen met sneeuw op 9 maart

Klokvaste blogpost zoals we die al twee jaar lang van Annetanne krijgen, moet je van ons tegenwoordig niet verwachten. Tijd is een ding, maar pubers die de computer om beurten bezetten om te msn-en, netloggen, dj-en of godbetert, taken voor school te maken, zijn nefast (een soortement beurtrol dringt zich op). Maar zie: vanavond zijn ze de deur uit en heb ik het klavier voor mij alleen. Yes!

Het ‘kanaal waarvan sprake in het laatste bericht is af. Alleen: het water blijft er nog niet lang genoeg in staan. Een beetje specie zal daar hopelijk aan verhelpen. Voorlopig zit eendjes vissen er voorlopig niet in ook al staan de badeendjes-met-ijzerdraadring en de hengelsal in de aanslag.

De patatjes liggen hier in eierbakjes te schieten (bij gebrek aan antiek patattenbakske); ze planten zal iets voor volgende week zijn. We kozen voor ‘Junior’ een patatje dat hier eerder in de smaak viel, en ‘Sarpo Mira‘, een experiment. Die laatste zou zeer goed ziekteresistent zijn. Om te testen wat daar van aan is hebben we een (nieuw) bed klaargelegd vlak naast de moestuin van de buren waar de aardappelplaag al jaren woedt.

In de tuin hebben we heel wat werk verzet, de kippen zijn opnieuw aan de leg en ook de planten roeren zich. precies op Boris zijn vijfde verjaardag bloeiden ‘zijn’ krokussen en daar zijn ze intussen nog niet mee opgehouden. Mijn foto is lang niet zo mooi en scherp als die van Bart (ook een beetje tijd gehad om blogs te lezen!), maar ik heb er dan ook niet op mijn buik voor gelegen…

Nieskruid en sneeuwklokjes. Overzicht van de bloeiers morgen op Gardenbloggers Bloomsday.

Alles ziet er anders uit als de zon schijnt. De kinderen willen wél buiten spelen (ben ik tenminste niet de enige die aan de achterdeur staat te trappelen). Meer nog: ze hebben zelfs zin om ‘iets te doen’, dat was ook al weer dagen geleden…

Met het vooruitzicht op Boris zijn vijfde verjaardag en het bootje dat hij zal krijgen, vatte ik het idee op om samen onze eerste ‘waterfeature‘ aan te pakken: het kanaaltje bij de regenton. Het idee zit al in mijn hoofd sinds de oudste een jaar of vijf was: een gemetst gootje waarin het water van de regenton een tijdje blijft staan als speelwater voor de kleintjes.

boven:het kanaal-to-be, een nieuw planteiland: karton + plantenafval = binnen afzienbare tijd perfect om te beplanten; onder:  kliswortel en aardpeer

Het plan had veel bijval maar de kinderen verloren al snel hun zin om te werken, want aan het stenen stapelen gingen een reeks lastiger jobs vooraf zoals de ton afwassen, wieden en graven… de kleintjes gingen picknicken en Fie boog zich ter afwisseling op een waterzuiveringssysteem voor het regenwater ‘zodat we die ton niet elk jaar moeten ont-modderen’. Het werd best ingenieus: met een hoge bloempot, een mandarijnnetje en grind maakte ze een grindfilter die tussen de regenpijp en de ton komt. Benieuwd hoeveel troep die zal tegenhouden.

‘t Is niet helemaal klaargeraakt maar als het weer wat mee zit lukt dat morgen vast wel. Tussen het graven, afwassen en wieden door heb ik nog een nieuw planteneilandje geschoond (onkruidvrij gemaakt, bedekt met karton met daarbovenop de bladeren en dies meer die van de kanaalsite afkwam) en al wiedend en gravend sprokkelden we de ingrediënten voor de soep van vanavond: kliswortel, aardperen, en een handvol prille blaadjes van zevenblad, wortelpeterselie  en snijselder. En lekker dat dat is!

Galanthus nivalis, het sneeuwklokje.

In een ecologische tuin horen ze er helemaal bij: de bloeiende sneeuwklokjes die de bijen en hommels al vroeg op het jaar van voedsel voorzien. Sneeuwklokjes plant je best als ze in blad staan. Snowdrops in the green, noemen ze dat aan de overkant van het kanaal. Bij ons is het verkopen van sneeuwklokjes in het groen nog niet echt ingeburgerd, maar hier en daar worden nu toch sneeuwklokpakketjes verkocht. En wij doen mee.

Meer over onze sneeuwklokjes in het groen lees je op www.duizendblad.be.

Tuinbonen laat je best een nachtje voorweken voor het zaaien.

Het wil maar niet lukken met de lente. Nu ja, aan alles zie je wel dat hij oprukt: e hazelaar is eindelijk gaan bloeien, aan bessen en rozen verschijnen de eerste blaadjes, de sneeuwklokjes bloeien volop en het speenkruid komt in blad.
Maar terwijl we vorig jaar de aftrap van het moestuinjaar gaven op 12 januari, gingen de boerentenen (tuinboon ‘Vit Express’) en de looktenen pas dit weekend de grond in. Geduld is niet mijn grootste deugd, want eigenlijk was de bodem er nog niet echt klaar voor. Zaterdag ook nog koolrabi in twee kleuren en knolselder voorgezaaid onder glas. En in de voortuin-kwekerijwinkel in wording wat sleutelbloemen en Helleborussen uitgeplant. Want het kriebelt en als het kriebelt moet je sporten…
Zondag bestond de fitness uit het planten van een rij stekelbessen ‘Hinonmäki Rood’ een witziekteresistent ras met dikke rode vruchten. De frambozen, bramen, tayberry’s, kortom alle kleinfruit dat aan de draden tussen de oude waspalen op zijn plaats is verhuisde naar die plek. Ondertussen hingen mijn stapschoenen al tot boven de veters vol modder maar niet getreurd want de batterij was nog niet leeg. een Jostabes en een nieuwe roze bes ‘Gloire des Sablons’ verhuisden van het wachtbed naar hun definitieve plaats… En dan bij de stoof. Want ook daaraan voel je dat het lente wordt: de kachel kan het opnieuw alleen aan.